MFF w Wenecji 1968 - nominacja: Udział w konkursie głównym (D.A. Pennebaker)
Trzy dni, jedna scena, niemal 30 kultowych zespołów, blisko 100 godzin nagrań oraz jeden znakomity film.
Odpowiedź znajdziemy już w pierwszych sekundach filmu Monterey Pop. Pełna entuzjazmu hipiska wygłosi do kamery spojler: „To będzie jak Sylwester, Wielkanoc i Boże Narodzenie w jednym!”. Niemal lewitujących przedstawicieli “dzieci kwiatów”, psychodeliczne dźwięki i atmosferę zmiany okiem kamery uchwycił zdobywca Oscara D. A. Pennebaker.
Film Monterey Pop miał być tylko programem telewizyjnym, jednak amerykańscy decydenci nie byli gotowi na taką dawkę buntu. Na szczęście, dzięki rekonstrukcji cyfrowej filmu, przekonamy się, że dzieło Pennebakera to nie tylko zapis koncertów, ale także portret całego pokolenia kontrkultury lat 60., jego energii, wolności, dzikości i artystycznej rewolucji. Film Monterey Pop to prawdziwy game changer w świecie kina dokumentalnego, ze względu na rejestrację dźwięku na żywo. Kamera Pennebakera z wyjątkową bliskością utrwala zarówno sceniczne popisy, jak i reakcje publiczności i życie festiwalowe. Autor filmu odpowiedzialny jest przecież za powstanie dokumentów o Bobie Dylanie i Davidzie Bowiem. Byli tacy artyści, którzy żałowali, że nie pojawili się na festiwalu i nie wzięli udziału w tym rewolucyjnym kontrkulturowym zrywie. Widzowie nie mogą powtórzyć tego błędu!
| Featuring performances by popular artists of the 1960s, this concert film highlights the music of the 1967 California festival. Although not all musicians who performed at the Monterey Pop Festival are on film, some of the notable acts include the Mamas and the Papas, Simon & Garfunkel, Jefferson Airplane, the Who, Otis Redding, and the Jimi Hendrix Experience. Hendrix’s post-performance antics – lighting a guitar on fire, breaking it and tossing a part into the audience – are captured.
Prezentowany w ramach: RE-PLAY | Monterey Pop.


