STROICIELE | THE TUNERS

(Paweł Chorzępa) PL 2026, 20' | D

W Warszawie podczas Konkursu Chopinowskiego, jednego z najbardziej prestiżowych wydarzeń pianistycznych świata, trwa drugi – mniej widoczny – pojedynek. Stroiciele reprezentujący największych producentów fortepianów pracują dniami i nocami, szlifując barwę każdego dźwięku. Każdy ekspert ma własną filozofię i metodę pracy. To od ich wyczucia zależy, jak zabrzmi instrument wybrany przez pianistę i czy stanie się narzędziem zwycięstwa. W tej rywalizacji emocje i rywalizacja są niemniejsze niż na scenie. Tu rzemiosło ma rangę sztuki.

| In Warsaw, during the Chopin Competition, one of the world’s most prestigious piano competitions, another contest, less visible, is underway. Piano tuners representing the leading grand piano manufacturers work day and night, fine-tuning the tone of every note. Each expert has their own philosophy and method of work. It is their intuition that determines how the instrument chosen by the pianist will sound and whether it will become the vehicle of victory. In this contest, the emotions and rivalry are no less intense than on stage. Here the craftsmanship is a form of art.

Poranek zaczyna się krzykiem – nadchodzący dzień zapowiada natłok obowiązków, a presja zarabiania pieniędzy nie pozostawia miejsca na wytchnienie. Ten błyskotliwy, dynamiczny film przygląda się kultowi produktywności i absurdowi korporacyjnej rzeczywistości, w której wszystko naraz przyspiesza i wymyka się spod kontroli. W tym napięciu pojawia się procrastination yoga. Spokojny, kojący głos zachęca, by zwolnić, zatańczyć, odetchnąć, choć wewnętrzny niepokój nie znika. Wśród znajomych dźwięków pracy i narastającego chaosu ironiczny humor odsłania paradoks systemu: chwile pozornego wytchnienia mają ostatecznie jeszcze zwiększać wydajność.

| The morning begins with a scream - the day ahead promises a barrage of chores, and the pressure to make money leaves no room for relaxation. This witty, dynamic film examines the cult of productivity and the absurdity of corporate reality, in which everything accelerates all at once and spirals out of control. Amid this tension, procrastination yoga appears. A calm, soothing voice encourages you to slow down, dance, and breathe, even if your inner anxiety persists. Amid the familiar sounds of work and mounting chaos, ironic humor reveals the system’s paradox: moments of apparent relaxation are ultimately meant to boost productivity even further.

Co po nas zostanie, gdy ludzkość zniknie z powierzchni ziemi? Opuszczone stacje, szkoły i fabryki tworzą postapokaliptyczny pejzaż świata bez ludzi. Tylko wplecione w ścieżkę dźwiękową głosy z przeszłości na chwilę przywracają tym miejscom życie. Tomasz Wolski w krótkim eseju dokumentalnym odchodzi od pracy z archiwaliami, z których w ostatnich latach tworzył wielokrotnie nagradzane filmy. Tym razem reżyser snuje gorzką wizję przyszłości (bez) człowieka – która już teraz zaczyna wyglądać niepokojąco znajomo.

| What will be left behind when humanity vanishes from the surface of the earth? Abandoned stations, schools and plants create a post-apocalyptic landscape of the world without people. Only voices from the past, woven into the soundtrack, momentarily bring these places back to life. Tomasz Wolski, in his short documentary essay, moves away from the archival footage which he used in recent years to make his award-winning films. This time the director presents a bitter vision of the future without / of man, the future which already begins to look concerningly familiar.

Palestyńczyk Fahed od kilku lat studiuje w Polsce reżyserię. Fachu uczy się na planie produkcji o drugiej wojnie światowej. Tymczasowo jest pomocnikiem dźwiękowca, ale wkrótce otrzymuje szansę na pracę w nieco innym charakterze. Choć to nieoczywisty wybór, chłopak zgadza się zagrać postać nazisty. Wsparcia i wskazówek szuka u młodej aktorki, z którą ma zagrać niezwykle trudną scenę. Podczas jej realizacji granice między fikcją a rzeczywistością zaczynają się zacierać, a bohater będzie musiał skonfrontować się z tym, od czego uciekał.

| Fahed, a Palestinian, has been studying film directing in Poland for several years. He is learning the ropes on the set of a production about the Second World War. For the time being, he is working as a sound technician’s assistant, but he soon gets the chance to take on a slightly different role. Although it is an unconventional choice, the young man agrees to play the role of a Nazi. He seeks support and guidance from a young actress with whom he is to perform an extremely difficult scene. During the shoot, the boundaries between fiction and reality begin to blur, and the protagonist will have to confront what he has been running away from.

W zabytkowej łemkowskiej cerkwi na Podkarpaciu trwa cicha, uporczywa walka z drewnojadami niszczącymi konstrukcję świątyni. Entomolog, próbując ocalić świątynię, sięga po radykalne środki obciążone historycznym znaczeniem. To opowieść o napięciu między kulturą a naturą oraz o walce, której wynik prowadzi widza w stronę pytań bez prostych odpowiedzi.

| In a historic Lemko church in the region of Podkarpacie, a quiet, relentless battle is being fought against wood-boring beetles that are destroying the church structure. An entomologist, in an attempt to save the church, resorts to radical measures bearing a historical burden. This is a story of the tension between culture and nature, and of the struggle whose outcome steers the viewer towards questions with no simple answers.

W ostatni wieczór roku bohaterka wraca do miasta, w którym kiedyś mieszkała, by spotkać się z mężczyzną, z którym niegdyś łączyła ją wyjątkowa relacja. W kawiarni, gdzie przed laty często się widywali, ich rozmowa toczy się w rytmie wyznaczanym kolejnymi łykami małej czarnej. Trzy filiżanki stają się miarą tego spotkania – czasu potrzebnego, by przywołać wspomnienia, przyjrzeć się dawnym przyzwyczajeniom i spróbować uporządkować to, co pozostało niedomknięte. W spojrzeniach, niedopowiedzeniach i niezręcznych chwilach ciszy rozgrywa się próba rozprawienia się z przeszłością.

| On the last evening of the year, the protagonist returns to the city where she once lived, to meet a man with whom she used to share a special bond. In the café where they used to meet regularly years ago, their conversation unfolds to the rhythm set by consecutive sips of black coffee. Three cups become the measure of this meeting - the time needed to recall memories, examine old habits, and try to make sense of what remains unresolved. Through glances, unspoken words, and awkward moments of silence, they make an attempt to come to terms with the past.

Zakup biletu online na stronie 66. Krakowskiego Festiwalu Filmowego.

Pokaz w ramach 66. Krakowskiego Festiwalu Filmowego.