Pewnego dnia dorosła już kobieta postanawia odnaleźć porzuconego syna. Siedemnastoletni Julio przebywa w placówce opiekuńczo-wychowawczej i jest jednym z tych, którzy nigdy nie zostali adoptowani. Nie przeszkodziło mu to jednak w zbudowaniu swojego bezpiecznego świata u boku rówieśników. Azucena początkowo podgląda ich z oddali, ale z czasem odważa się podejść bliżej. Dołącza do grupy, spędza z nastolatkami coraz więcej czasu. Wzbudza ich ciekawość, ale kiedy jej uwaga zaczyna coraz bardziej przesuwać się w stronę Julia, także podejrzliwość. Ana Cristina Barragán z dużym wyczuciem i empatią zastanawia się, czy zerwane kiedyś rodzinne więzy da się na nowo połączyć. Ten intymny, liryczny dramat bardziej niż w dialogu rozgrywa się w gestach, spojrzeniach, tym, co niewypowiedziane.