|
Widmo wolności
tytuł oryginalny:
Le Fantôme de la liberté
reżyseria: Luis Buñuel
czas trwania:
104 min. |
Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym: po nagrodzonym Oscarem Dyskretnym uroku burżuazji (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów.
Sam uważał, że Widmo wolności to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej.
Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Cytuje obrazy Goi i dzieła Marxa, wywołuje duchy André Bretona i Paula Éluarda, lecz przede wszystkim wywraca na nice społeczne zasady. Tu rozstrzeliwani skazańcy krzyczą „Niech żyją kajdany”, wielkomiejscy burżuje zasiadają przy stole na toaletach (a posiłki jedzą w zaciszy ustępu), a seksualne podniecenie osiąga się przy pocztówkach z widokami Paryża. A przy tym Widmo wolności jest pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy.
| A series of surreal sequences that critique morality and society in a stream of consciousness style.
Prezentowany w ramach: RE-PLAY | Buñuel. Niech żyją kajdany.
Zobacz ten film:
-
Czwartek
14 maja Thursday May 14
